Teoretycy neofreudowscy róznia sie od Freuda tym, ze klada stosunkowo wiekszy nacisk na dzialajace spoleczne, a mniejszy - na doswiadczenia w okresie dziecinstwa. Ta sama róznica w rozkladzie akcentów wystepuje w psychoterapii neofreudowskiej, która ma na celu zrozumienie zarówno przeszlych doswiadczen pacjenta, jak tez jego obecnej sytuacji. Ponadto wiekszosc psychoterapeutów neofreudowskich sadzi, ze pacjenta nie mozna uleczyc pomagajac mu zwyczajnie zrozumiec jego nieswiadome uczucia. Trzeba raczej kierowac pacjentem na drodze zainicjowanych przez niego samodzielnych zmian i pomóc mu zmienic nieadekwatne sposoby przystosowania.

Podawane jest takze w watpliwosc, czy wyparte konflikty seksualne stanowia, zgodnie z rola przypisywana im przez Freuda, zasadnicze podloze neurotycznego zachowania takze i obecnie, zwlaszcza wsród mlodziezy. Liczne ograniczenia i powszechnie akceptowana religijna doktryna grzechu zmuszaly do wypierania pewnych impulsów seksualnych w czasach Freuda, nic wiec dziwiacego, ze stwierdzil on, iz wyparcie seksulane, jest znanym problemem wsród jego pacjentów. Jednakze ogromne zmiany, jakie zaszly w naszych obyczajach seksualnych w ostatnich latach, sprawiaja, ze wyparcie jest mniej czesta przyczyna zaburzen emocjonalnych niz kryzysy egzystencjalne, niezdolnosc do dostrzezenia sensu zycia, poczucie bezradnosci oraz niezdolnosc do poradzenia sobie z szybkimi zmianami technologicznymi i spolecznymi. Jung i Adler, tez poczatkowo byli uczniami Freuda, to jednak zerwali z nim i przystapili do rozwijania swych wlasnych pogladów na osobowosc, patologie i terapie.