Statystyki odnosnie psychoterapii behawioralnych wskazuja zwykle na ich skutecznosc, gdyz wskaznik sukcesu wynisi na ogól miedzy 75% a 90%. W porównaniu z innymi rodzajami psychoterapii, terapiom behawioralnym mozna przypisac szereg zalet. Sa one scislej zwiazane z badaniami naukowymi niz terapie analityczne i w znacznie wiekszym stopniu reaguja na ich wynik. Poniewaz w psychoterapiach behawioralnych kladzie sie nacisk na leczenie specyficznych objawów, przynosza one zatem rezultaty w znacznie krótszym czasie niz tradycyjne terapie. Oznacza to szybsza pomoc i oszczednosci dla pacjenta oraz moznosc leczenia wiekszej liczby pacjentów przez danego psychoterapeute. Poniewaz terapia opiera sie na jasno sformulowanych zasadach uczenia sie i nie jest uzalezniona od osobowosci psychoterapeuty, jego zdolnosci nawiazywania kontaktów interpersonalnych czy umiejetnosci dokonywania interpretacji, wiec szkolenie terapeutów jest latwiejsze i krótsze, a dzieki temu terapie te moga prowadzic fachowcy z innych dziedzin (nauczyciele, pielegniarki, funkcjonariusze wieziennictwa itd.) czyli paraprofesjonalisci.

Psychoterapia behawioralna, generalnie, ma na celu zmiane uwarunkowania patologicznej reakcji, czyli takie zmienianie sekwencji skojarzen, aby bodziec negatywny nie kojarzyl sie bezposrednio z silna reakcja emocjonalna.

Psychoterapia behawioralna posluguje sie w praktyce nastepujacymi metodami.

• Modelowanie
• Zanurzanie
• Desensytyzacja