Psychoterapia egzystencjalna odnosi sie do dylematów i rozterek spotykanych na codzien jak i tych natury filozoficznej, dotyczacych zycia samego w sobie. Zasdniczym przedmiotem badan jest proces wyborów oraz zwiazane z kazdym wyborem rozterki. Zasadniczym celem psychoterapii jest tu nie tyle zdrowie psychiczne, co samorealizacja, a jej warunkiem samoakceptacja. W procesie psychoterapii pacjent otrzymuje od terapeuty wlasnie owa akceptacje bezwarunkowa, co wzmacnia jego wiare w siebie. W takim podejsciu psychoterapeuta poswieca wiele czasu na sluchanie i zrozumienie chorego, pod wzgedem intelektualnym jak i emocjonalnym. Ramy czasowe takiej psychoterapii okreslaja wspólnie: psychoterapeuta i pacjent .

Twórcami ruchu egzystencjalnego w psychiatrii sa europejczycy rozczarowani ortodoksyjna psychoanaliza. Zdajac sobie sprawe z tego, ze najbardziej powszechnym problemem wspólczesnego czlowieka jest uczucie wyobcowania ze swiata, utrata poczucia tozsamosci czy przynaleznosci, ci psychiatrzy i psychologowie byli przekonani, ze psychoanaliza zaostrza problem, jeszcze bardziej rozdrabniajac jednostke. Dla nich podstawowa rzeczywistoscia bylo doswiadczenie pojedynczej ososby, a nie zdarzenia fizyczne. Jedna ze szkól psychoterapii egzystencjalnej, zwana logoterapia koncentruje sie na potrzebie dostrzegania sensu we wlasnym zyciu. Owo pragnienie sensu uwaza sie za najbardziej ludzkie ze wszystkich zjawisk. Szkola ta kladzie nacisk na stwierdzenie Nietzschego: Ten, kto zna Dlaczego zycia, pokona prawie kazde: Jak. Ludzie odpowiadaja na pytania: Dlaczego przez samorealizowanie sie, które wiaze sie zarówno ze swobodnym wyborem kierunku dzialania, jak i z odpowiedzialnoscia za wybranie tego w taki sposób, aby rozwijac wartosci duchowe. W logoterapii szczególny nacisk kladzie sie na rozwój wartosci duchowych i etycznych.